Dyscyplina kojarzy się z wprowadzaniem porządku i posłuszeństwa za pomocą kar, nagan, nakazów lub innych metod "twardej ręki". Istnieje jednak pojęcie, które całkowicie zmienia wydźwięk tego słowa. Mowa o pozytywnej dyscyplinie.

POZYTYWNA DYSCYPLINA

​- opiera się na szacunku
– wymaga zaangażowania dziecka
– zachęca dziecko do samokontroli i samooceny
– zaszczepia w dziecku odpowiedzialność i szacunek do innych
– jest jednoznaczna z wychowywaniem bez krzyków, upokorzeń i obraźliwych słów
 

DZIĘKI POZYTYWNEJ DYSCYPLINIE TWOJE DZIECKO
NAUCZY SIĘ SWOBODNEGO WYRAŻANIA SWOJEGO ZDANIA
I BĘDZIE SIĘ CZUŁO ROZUMIANE.

 

JEŚLI CHCESZ, BY TWOJE DZIECKO ZMIENIŁO SWOJE ZACHOWANIE,
NAJPIERW, JAKO RODZIC, ZMIEŃ SWOJE.
SŁUCHAJ, STARAJ SIĘ ZOZUMIEĆ, AKCEPTUJ.


7 ZDAŃ, KTÓRE ROZBUDZĄ W TWOIM DZIECKU CHĘĆ WYKAZYWANIA INICJATYWY:

  • Wiem, że mogę Ci zaufać.
  • Twój wysiłek był tego wart.
  • Wierzę w Twój talent. Odważ się!
  • Zobacz, jak daleko doszedłeś!
  • Spójrz na popełniony błąd i zacznij jeszcze raz. Tym razem na pewno będzie łatwiej.
  • Podobają mi się Twoje pomysły.
  • Jestem pewien, że znajdziesz lepsze rozwiązanie.
  • Spróbuj, nie ważne czy się uda, czy też nie. Wszystkim nam czasami coś nie wychodzi, ale w ten sposób się uczymy.


Jane Nelsen, doktor psychologii, od ponad 30 lat tworzy pozytywną dyscyplinę i szkoli jej trenerów. Jest autorką książki, w której propaguje intuicyjne, ale jednocześnie racjonalnie podejście do wychowywania dzieci.
Oto myśli przewodnie Jane Nelsen zawarte w jej poradniku "Pozytywna Dyscyplina":

  1. ​Upewnij się, że twoje dziecko otrzymuje dowody miłości i szacunku. Dziecko niegrzeczne to dziecko, które potrzebuje czułych słów bardziej niż ktokolwiek inny.
  2. Pozwól dziecku rozwinąć świadomość tego, że jest ważne i akceptowane
  3. Nie rób za dziecko rzeczy, które ono potrafi zrobić samo. W ten sposób pomożesz jemu uczyć się samodzielności.
  4. Formułuj pytania zaczynające się od "Co/ Czego" oraz "Jak". Na przykład: "Co się wydarzyło?", "Czego się dzisiaj nauczyłeś?", "Jak się czujesz z tym, co się wydarzyło?", "Jak to wykorzystasz następnym razem?", itd.
  5. Zadawaj pytania prowokujące ciekawość. Prowokuj dziecko do tego, by obserwowało swoje własne uczucia.
  6. Angażuj dziecko w rozwiązywanie problemów. To mu pomoże w radzeniu sobie z własnymi trudnościami: z większą łatwością będzie znajdowało rozwiązania lub umiało wykorzystać i zastosować te już istniejące.
  7. Regularnie celebruj uroczystości rodzinne lub klasowe. Te spotkania nauczą twoje dziecko wszelkich aspektów relacji międzyludzkich.
  8. Postaraj się, aby konflikty były rozwiązywane między dwojgiem. Jeżeli dwoje dzieci się kłóci, pozwól im na samodzielne rozstrzygnięcie konfliktu. Zawsze podkreślając: nie zwalajcie na siebie winy i skoncentrujcie się na znalezieniu rozwiązania.
  9. Naucz swoje dziecko, jakie są granice w rozwiązywaniu problemów i konfliktów: nie odpowiadaj na prowokację, rozmawiaj o tym co się wydarzyło z szacunkiem, staraj się znaleźć rozwiązanie ugodowe, nie wahaj się by poprosić o pomoc, jeśli nie znajdujesz rozwiązania.
  10. Wprowadź w rytm życia dziecka rutynę. Jeśli wspólnie ustalicie, na przykład, godzinę, o której dziecko powinno iść spać – ono dostosuje się do tej zasady z większą chęcią, gdyż samo brało udział w jej projektowaniu.
  11. Dawaj dziecku wybór ("Chcesz się wykąpać przed czy po kolacji?"). Da to jemu poczucie wolności i tego, że o sobie decyduje.
  12. Przewartościuj znaczenie swojej "mocy" jako rodzica. Przestań nadużywać swojej władzy, włącz dziecko do uczestniczenia w podejmowaniu decyzji i w działaniu. Wyrwij je z poczucia, że jego obowiązkiem jest "słuchać się".
  13. Mawiaj: "Zdaję sobie z tego sprawę/ Widzę, że…/ Zauważyłem, że…". Jeżeli widzisz, że dziecko nie wywiązało się ze swojego obowiązku, na przykład: nie pozbierało swoich zabawek, zamiast mówić: "Znowu nie posprzątałeś!", powiedz: "Zauważyłem, że nie posprzątałeś".
  14. Koncentruj się na znalezieniu rozwiązań. Zaproponuj dziecku, abyście wspólnie zastanowili się nad rozwiązaniem danej sytuacji. 
  15. Traktuj kwestię emocji poważnie, podchodź do tematu szczerze. Dawaj dziecku dobry przykład mówiąc o swoich emocjach i odczuciach. Poprawną formą jest wypowiedź: „Czuję/ czuję się …………………., gdy………………., ponieważ……………….. i chciałbym, żeby………………….“.
  16. Naucz dziecko rozumienia różnicy pomiędzy tym co ono czuje, a tym co robi. Dziecko musi mieć możliwość wyrażania swoich emocji (bo one są rzeczywiste i nie powinniśmy temu zaprzeczać), chociaż wcale nam się nie podoba sposób, w jaki to robi (i tutaj owszem, możemy takie zachowanie korygować lub starać się je wyeliminować). Na przykład: w czasie ataku zazdrości musimy zrozumieć odczucia dziecka, ale nie powinniśmy pozwolić na to, by biło swojego brata.
  17. Weź odpowiedzialność za swoje błędy, które doprowadziły do sytuacji konfliktowej. Jeżeli przyznasz i zaakceptujesz część swojej winy, ułatwisz dziecku przyjęcie podobnej postawy w przyszłości.
  18. Zagłęb się w świat dziecka. Zadaj sobie pytanie: co stoi za jego zachowaniem?
  19. Słuchaj tego, co mówi Twoje dziecko z dozą refleksji. Dobrze jest również parafrazować jego słowa.
  20. Słuchaj tego, co mówi Twoje dziecko aktywnie. Aktywne słuchanie polega na odkrywaniu uczuć i emocji, które kryją się za słowami, a także na okazywaniu zrozumienia.
  21. Odwracaj uwagę dziecka, gdy robi coś niepoprawnego. Zamiast je karcić, skieruj jego zainteresowanie na coś innego. Zamiast czegoś zabraniać, zaciekaw dziecko czymś, co mu się równie mocno spodoba.
  22. Trzymaj się na dystans od kłótni, sprzeczek i bójek. Dziecko musi ich doświadczyć, aby się nauczyć, jak w takich sytuacjach postępować. 
  23. Nawet jeśli wiesz, kto jest winny sprowokowania kłótni, nie przyznawaj racji żadnemu z dzieci. Rozwiązanie problemu muszą znaleźć między sobą.
  24. Mniej oznacza więcej. Im mniej mówisz, tym jesteś skuteczniejszy. Pozwól, by to Twoje czyny i działania odgrywały najważniejszą rolę w wychowywaniu dziecka. Dobry przykład i jeszcze raz dobry przykład!
  25. Stosuj znaki i sygnały niewerbalne dla zachęcenia dziecka do wykonywania codziennych czynności. Przede wszystkim zaangażuj dziecko do ich wyboru – w ten sposób zmotywujesz je do ich przestrzegania. Na przykład ustalcie, że szklanki na wodę będą stały na stole "do góry nogami" do momentu, aż wszyscy nie umyją rąk przed obiadem. 
  26. Zamiast grozić karą, porozmawiaj z dzieckiem o logicznej konsekwencji. Logiczna konsekwencja musi być:
    powiązana z zachowaniem dziecka,
    – pełna szacunku (nie może mieć niczego wspólnego z nerwami, krzykiem, przemocą lub upokarzaniem dziecka),
    rozsądna (zarówno z punktu widzenia rodzica jak i dziecka).
  27. Zaangażuj dziecko do wykonywania obowiązków domowych. To sprawi, że poczuje się ważną częścią rodziny.
  28. Przytulaj swoje dziecko często. To wpływa pozytywnie na dziecko, ale również na samego rodzica.
  29. Dedykuj swojemu dziecku czas. Kilka minut "ekstra" każdego dnia sprawi, że dziecko poczuje się akceptowane i ważne. Możliwe, że  dzięki kilku dodatkowym minutom dziennie dziecko wpuści Cię do swojego świata, opowie o własnych emocjach, przeżyciach, troskach lub problemach. W porę.